Καθοδόν για τη μεγαλόνησο

Τελικά η πολυαναμενόμενη μετάθεση ήρθε και για να κάνει τη διαφορά με έστειλε στην Κύπρο, να υπηρετήσω την πατρίδα μακρυά απ'αυτήν.
Δεν θα σχολιάσω την ανάγκη ύπαρξης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. ούτε τη με το ζόρι μετάθεση μας εκεί. Θα περιμένω τουλάχιστον να δω αν έστω τα μισά απ'όσα μας είπαν ισχύουν. Πάω να προλάβω το τρένο...

Τι ομορφα εκει εξω...

Ναι, επιτελους βρηκα διεξοδο προς τον κυβερνοχωρο μεσα στο στρατο. Ας ειναι καλα ενας φιλος που μου δανεισε το Blackberry του, απο τα ελαχιστα κινητα πλεον με προσβαση στο διαδικτυο χωρις καμερα.
Ενας μηνας περασε ηδη, η βασικη εκπαιδευση τελειωνει και ο πυρετος των μεταθεσεων αρχιναει... Τα παρεακια που εχουν δημιουργηθει θα διαλυσουν και ολοι θα φαμε την πικρα της ενταξης σε μια μοναδα που δεν θα ειναι ολοι νεοσυλλεκτοι.
Καπου εδω θα κλεισω, καθως η ωρα ειναι 11 και σε 3 ωρες εχω υπηρεσια, να προλαβω να κοιμηθω λιγακι...
Τωρα ελπιζω να γραφω συχνοτερα για οσα διαδραματιζονται στην στρατιωτικη μου ζωη ;-)

Διακοπές στο χακί...

Ναι, ήρθε κ η δική μου σειρά... Εν μέσω οικονομικής κρίσης πήρα την απόφαση κ έκοψα την αναβολή μου, όπερ κι εγένετω, από τις 18 του Μάη είμαι πλέων φαντάρος, άλλος ένας νοεσύλλεκτος του 547 ΤΠ στο Ρέθυμνο με μισθό 8.60€.
 Ευνοημένος με 9μηνη θητεία άρχισα ήδη να μετράω αντίστροφα μήνες, μέρες, βδομάδες... Έχει και το ενδιαφέρον του, από κοινωνιολογικής άποψης. Μέσα στο ίδιο καζάνι βράζουμε άτομα από διάφορα κοινωνικά στρώματα, με διάφορα επίπεδα μόρφωσης και νοητικής ικανότητας... ένας αχταρμάς από ελληνόπουλα (μή φανταστείτε ότι τα 19χρονα είναι η πλειοψηφία πλέον...) που δείχνει ποια είναι η Ελλάδα του αύριο. OMG....
 Θα προσπαθήσω να γράψω αναλυτικότερα πόστ στην πορεία, προς το παρόν, καλή μου θητεία! (πάω να ξεκουράσω τα πόδια μου απο την ακίνητη ορθοστασία της ορκωμοσίας...)

"Κρίση-μες" σκέψεις #1

Κρίση απο δώ, κρίση απο κει, κρίση παραπέρα... Δεν υπάρχει κάτι που να έχει ξεφύγει από τα δίχτυα της. Οτιδήποτε κι αν κάνει κανείς, κάπου, κάπως θα κολλήσει και η σκέψη της μαζί. Ένα φρένο ονείρων...
Η "νέα γενια", εννοώντας άτομα απο 20 εως 30, που κάνουν τώρα την αρχή στη ζωή τους, πώς μπορεί να επιζήσει δίχως όνειρα;
Τα πράγματα ήταν χάλια απο πρίν. Η "γενιά των 700 ευρώ" το λέει ετυμολογικά, αλλά τώρα, που ακόμη κι ένας μισθός των 700€ δεν βρίσκεται, με τί μάτια να δείς τη ζωή μπροστά σου; Ν'ανοίξεις σπίτι; Να κάνεις οικογένεια;
Επιχειρηματικότητα; Τί 'ναι τούτο; Ποιός τρελός θ'ανοίξει επιχείρηση όταν βλέπει να βάζουν λουκέτο όχι μόνο νέες κι ελπιδοφόρες επιχειρήσεις, αλλά ακόμη και στηλοβάτες του κάθε κλάδου;

Δεν ξέρω τι έπεται... κάτι θα γίνει. Καλό ή κακό, κάτι θα γίνει, η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ έτσι. Κι έχω ένα πολύ κακό προαίσθημα...

ANemos: Θέλεις και λόγια; Ε; Πες μου...

Δεν θέλω λόγια...

Δεν έχω λόγια...

Θέλω να ξυπνήσω κι αυτός ο κόσμος να είναι απλά ένας εφιάλτης...

Θέλω να πέσουν οι τίτλοι του τέλους αυτής της κακόγουστης ταινίας και ν' ανάψουν τα φώτα σε μια κινηματογραφική αίθουσα...

Θέλω...

ANemos: Θέλεις και λόγια; Ε; Πες μου...

Βιολιστής

Πρώτο πόστ του 2009 και αντιγράφω απο ένα forum:

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007. Επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.


4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.


10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.


45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.


1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Επαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων. Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολλάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;


Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα .... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

Δυστυχώς στον καθημερινό μας αγώνα χάνουμε πολλά... Τρέχουμε συνεχώς, χωρίς προορισμό και δεν απολαμβάνουμε το ταξίδι. Μια όμορφη εικόνα, ένας ήχος, ένα άρωμα, ένα χάδι στις αισθήσεις μας θα έπρεπε να είναι αρκετό για να μας φτιάξει τη μέρα. Να μας κάνει να νοιώσουμε χαρούμενοι που είμαστε ζωντανοί, κι εμείς αντί γι αυτό "τρέχουμε" να προλάβουμε το τραίνο της ζωής, κι ας το 'χουμε προσπεράσει...

Μικρές χαρές

 Με αφορμή ένα σχόλιο στο Ουδέτερο απόγευμα πέμπτης θα ήθελα για άλλη μια φορα να τονίσω τη σημασία που έχει να απολαμβάνουμε τη ζωή κάθε στιγμή - κυρίως στα μικρά πραγματα, τα απλά, τα καθημερινά, αυτά που μπορούν να μας προσφέρουν αμέτρητα μικρά χαμόγελα. Ίσως δεν είναι τα χαμόγελα που θα θυμόμαστε και θα συζητάμε, αν θέλουμε όμως μπορούν να είναι τόσα πολλά που απλά κάνουν τη ζωή μας όχι απλά πιο όμορφη, της δίνουν αξία.

 Ζούμε μονάχα μια φορά, καλό δεν θα ήταν ν'αξίζει τον κόπο;

 Ξαναδιαβάζοντας το ποστ που έδωσε την αφορμή γι αυτό το κείμενο, θυμήθηκα μια παρόμοια περίπτωση κάπου μέσα στο καλοκαίρι... Με εντελώς διαφορετικά συναισθήματα όμως. Δεν είχε γίνει κάτι, δεν είχα κάτι να κάνω, δεν είχα κάνει κάτι, απλά καθόμουν στο μπαλκόνι, μόνος μου, κι απολάμβανα ένα ποτήρι κρασί... Μικρές χαρές...